Piłka Nożna na Letnich Igrzyskach Olimpijskich – Fenomen, Historia i Czekające Wyzwania (Stan na 26.02.2026)
Piłka nożna, mimo że kojarzona przede wszystkim z Mistrzostwami Świata FIFA, ma również głęboko zakorzenioną i fascynującą historię na letnich igrzyskach olimpijskich. Od pierwszego gwizdka w Paryżu w 1900 roku, dyscyplina ta ewoluowała z amatorskiej rywalizacji do widowiska, które, choć z pewnymi ograniczeniami, przyciąga uwagę milionów kibiców na całym świecie. W 2026 roku, kiedy analizujemy minione wydarzenia takie jak Paryż 2024 i spoglądamy w przyszłość, rola piłki nożnej na olimpiadzie wydaje się być bardziej skomplikowana i zarazem kluczowa niż kiedykolwiek. Jest to nie tylko arena dla młodych talentów, ale również platforma do celebrowania globalnego ducha sportu, wzmacniająca więzi między narodami, a wszystko to pod parasolem olimpijskiego braterstwa.
Ewolucja i Historia: Od Amatorstwa do Profesjonalizmu na Olimpijskich Boiskach
Historia futbolu na igrzyskach olimpijskich to opowieść o ciągłej adaptacji i poszukiwaniu idealnej równowagi między duchem olimpizmu a rosnącą profesjonalizacją sportu. Początki, sięgające igrzysk w Paryżu w 1900 roku, były skromne. Piłka nożna zadebiutowała jako sport pokazowy, a pierwsze turnieje charakteryzowały się udziałem drużyn klubowych, a nie reprezentacji narodowych, i to w dodatku złożonych wyłącznie z amatorów. Było to zgodne z ówczesnymi zasadami Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, który zdecydowanie odrzucał profesjonalizm.
Przez dekady, zasada amatorstwa była barierą dla wielu czołowych piłkarzy, którzy ze względu na swój status zawodowy nie mogli reprezentować swoich krajów na olimpiadzie. To sprawiało, że poziom turniejów olimpijskich, choć z pewnymi wyjątkami, często ustępował mistrzostwom świata czy europejskim pucharom. Wyjątkiem były kraje Bloku Wschodniego, gdzie status „amatora” był często fikcją – państwowe przedsiębiorstwa zatrudniały sportowców, oficjalnie jako pracowników, co pozwalało im startować na igrzyskach, będąc w rzeczywistości pełnoetatowymi sportowcami. To właśnie kraje takie jak Węgry, Polska czy Związek Radziecki dominowały w męskim turnieju przez długie lata. Polska, na przykład, zapisała się w historii złotym medalem w 1972 roku w Monachium, co było dla naszej piłki nożnej monumentalnym osiągnięciem.
Przełom nastąpił w 1984 roku, podczas igrzysk w Los Angeles. W odpowiedzi na rosnące naciski i chęć podniesienia prestiżu turnieju, FIFA i MKOl podjęły decyzję o dopuszczeniu do udziału profesjonalistów. Wprowadzono jednak kluczowe ograniczenie: większość zawodników w drużynach męskich musiała mieć poniżej 23 lat. Dodatkowo, każda drużyna mogła zgłosić trzech „over-age” graczy, czyli zawodników bez ograniczeń wiekowych. Ta zmiana miała dwojaki cel: z jednej strony podnieść poziom sportowy i atrakcyjność turnieju, z drugiej – nadal promować młode talenty, uniemożliwiając jednocześnie przekształcenie olimpiady w „mini-Mistrzostwa Świata” z udziałem największych gwiazd futbolu. To właśnie w tym nowym formacie mieliśmy okazję podziwiać rodzące się legendy, takie jak Lionel Messi czy Neymar, którzy zdobywali olimpijskie złoto dla swoich krajów.
Kolejnym historycznym momentem były igrzyska w Atlancie w 1996 roku, kiedy to zadebiutował turniej piłki nożnej kobiet. Było to wydarzenie o ogromnym znaczeniu, podkreślające rosnące znaczenie i popularność kobiecego futbolu na świecie. Od tego czasu, turniej kobiet stał się integralną i niezwykle emocjonującą częścią programu olimpijskiego, oferując spektakularne widowiska i promując równość płci w sporcie. Reprezentacja Stanów Zjednoczonych od samego początku stała się dominującą siłą w tej kategorii, zdobywając liczne medale, w tym te najcenniejsze.
Rozwój piłki nożnej na igrzyskach olimpijskich ukazuje dynamiczną naturę współczesnego sportu, gdzie tradycja spotyka się z dążeniem do innowacji i globalnej ekspozycji. Od amatorskich początków do obecnego formatu z ograniczeniami wiekowymi i turniejami kobiet, futbol olimpijski przeszedł długą drogę, umacniając swoją pozycję w kalendarzu sportowym.
Unikatowe Znaczenie: Piłka Nożna na Igrzyskach – Kuźnia Talentów i Globalny Fenomen
Chociaż piłka nożna na igrzyskach olimpijskich nie jest postrzegana jako szczytowe osiągnięcie w świecie futbolu, tak jak Mistrzostwa Świata FIFA, jej znaczenie jest absolutnie fundamentalne, zwłaszcza dla rozwoju młodych talentów i promocji dyscypliny na całym globie. Ten turniej, z jego unikalnymi ograniczeniami wiekowymi, stał się prawdziwą trampoliną dla wielu przyszłych gwiazd, a także symbolem narodowej dumy.
Dla wielu zawodników poniżej 23. roku życia, występ na igrzyskach olimpijskich to pierwsza lub jedna z pierwszych okazji do zaprezentowania swoich umiejętności na tak szerokiej, międzynarodowej arenie. Gra pod presją, w otoczeniu olimpijskiego zgiełku i w blasku światowych mediów, jest bezcennym doświadczeniem. Młodzi piłkarze mają szansę zmierzyć się z rówieśnikami z różnych kontynentów, co rozwija ich taktycznie, technicznie i psychicznie. To właśnie tu, na olimpijskich boiskach, skauci z największych klubów na świecie często wypatrują przyszłych Messich, Neymarów czy Ronaldo. Historie zawodników, którzy po udanym turnieju olimpijskim podpisali lukratywne kontrakty z topowymi klubami, są na porządku dziennym.
Warto podkreślić, że obecność trzech starszych zawodników w drużynie męskiej dodaje turniejowi dodatkowego smaku. Ci doświadczeni gracze, często już uznane gwiazdy, dzielą się swoim doświadczeniem z młodszymi kolegami, pełniąc rolę mentorów i liderów. Ich obecność podnosi również prestiż i jakość gry, oferując kibicom widowisko na najwyższym poziomie, choć w nieco innej obsadzie niż na Mundialu.
Dla wielu krajów, szczególnie tych, które rzadziej kwalifikują się na Mistrzostwa Świata, turniej piłki nożnej na igrzyskach to wyjątkowa szansa na zdobycie międzynarodowego medalu i zapisanie się w historii sportu. Triumf na olimpiadzie, choćby w kategorii U-23, jest fetowany z taką samą pasją jak każdy inny wielki sukces. Przykładem jest Brazylia, która przez lata marzyła o olimpijskim złocie, aż w końcu spełniła to marzenie w 2016 roku w Rio de Janeiro, a potem obroniła tytuł w Tokio 2020 (rozegranym w 2021). Te zwycięstwa miały ogromne znaczenie dla narodu, który piłką nożną żyje na co dzień.
Dla kobiecego futbolu igrzyska olimpijskie mają jeszcze większe znaczenie. Bez ograniczeń wiekowych, turniej kobiet na olimpiadzie jest jednym z najbardziej prestiżowych międzynarodowych rozgrywek, obok Mistrzostw Świata. Tutaj mierzą się ze sobą największe gwiazdy i najsilniejsze reprezentacje, co gwarantuje niezapomniane emocje i dynamiczną rywalizację. Jest to platforma, która niezwykle skutecznie promuje kobiecy futbol, zwiększając jego widoczność i przyciągając nowych fanów.
Podsumowując, choć piłka nożna olimpijska może mieć inny charakter niż inne wielkie turnieje, jej rola jest nie do przecenienia. Jest to miejsce, gdzie rodzą się legendy, gdzie marzenia stają się rzeczywistością, i gdzie duch olimpijskiej rywalizacji łączy się z globalną pasją do futbolu, tworząc unikatowe i niezapomniane widowisko.
Igrzyska Olimpijskie Paryż 2024: Szczegółowa Analiza Turniejów Piłkarskich
Piłka nożna na igrzyskach olimpijskich Paryż 2024 była jednym z najbardziej wyczekiwanych wydarzeń tej multisportowej imprezy. Rozgrywana w dniach od 24 lipca do 10 sierpnia, przyciągnęła uwagę milionów fanów na całym świecie, oferując intensywną rywalizację i niezapomniane emocje. Turniej, zgodnie z tradycją, był rozłożony na kilka miast gospodarzy, co pozwoliło szerokiej publiczności doświadczyć olimpijskiego ducha.
Główne stadiony, na których toczyła się walka o medale, obejmowały tak ikoniczne obiekty, jak słynny Parc des Princes w Paryżu, który był świadkiem meczów finałowych. Poza stolicą, futbol olimpijski zawitał do innych znaczących francuskich miast, takich jak Bordeaux (Stade de Bordeaux), Decines-Charpieu (Parc Olympique Lyonnais), Marsylia (Stade Vélodrome), Nantes (Stade de la Beaujoire), Nicea (Allianz Riviera) oraz Saint-Étienne (Stade Geoffroy-Guichard). Rozproszenie rozgrywek miało na celu nie tylko efektywne zarządzanie logistyką, ale także włączenie różnych regionów Francji w olimpijskie święto.
Turniej Mężczyzn
W turnieju męskim w Paryżu 2024 wzięło udział 16 reprezentacji narodowych, rywalizujących o złoty medal. Zgodnie z regulaminem, drużyny składały się głównie z zawodników poniżej 23. roku życia (urodzonych 1 stycznia 2001 roku lub później), z możliwością zgłoszenia trzech graczy bez ograniczeń wiekowych. Kwalifikacje do turnieju odbywały się poprzez kontynentalne mistrzostwa, takie jak Mistrzostwa Europy U-21, Puchar Azji U-23, czy turnieje CONMEBOL Pre-Olympic.
Format rozgrywek dla mężczyzn był klasyczny:
* Faza Grupowa: 16 drużyn zostało podzielonych na 4 grupy po 4 zespoły. Każda drużyna rozegrała trzy mecze w swojej grupie systemem „każdy z każdym”.
* Faza Pucharowa: Dwie najlepsze drużyny z każdej grupy (łącznie 8 zespołów) awansowały do ćwierćfinałów. Następnie rywalizacja toczyła się w systemie pucharowym: ćwierćfinały, półfinały, mecz o brązowy medal i wielki finał. Finał męskiego turnieju rozegrano 9 sierpnia, wyłaniając olimpijskiego mistrza.
Przykład z fazy grupowej mężczyzn w 2024 roku:
* Grupa A: Francja, USA, Nowa Zelandia, Gwinea
* Grupa B: Maroko, Argentyna, Ukraina, Irak
* Grupa C: Egipt, Hiszpania, Dominikana, Uzbekistan
* Grupa D: Japonia, Paragwaj, Mali, Izrael
Turniej Kobiet
Turniej kobiet był równie emocjonujący i zacięty, choć o nieco mniejszej liczbie uczestników – do walki stanęło 12 reprezentacji narodowych. W przeciwieństwie do turnieju męskiego, w rywalizacji kobiet nie ma ograniczeń wiekowych, co sprawia, że jest to turniej na najwyższym poziomie, z udziałem największych gwiazd światowego futbolu. Kwalifikacje również odbywały się poprzez regionalne turnieje (np. eliminacje UEFA, CONCACAF Olympic Qualifying Tournament).
Format rozgrywek dla kobiet:
* Faza Grupowa: 12 drużyn zostało podzielonych na 3 grupy po 4 zespoły. Podobnie jak u mężczyzn, każda drużyna rozegrała trzy mecze w swojej grupie.
* Faza Pucharowa: Do ćwierćfinałów awansowały dwie najlepsze drużyny z każdej grupy (łącznie 6 zespołów), a także dwie najlepsze drużyny z trzecich miejsc. Następnie rozgrywano ćwierćfinały, półfinały, mecz o brązowy medal i finał. Finał kobiet, wieńczący piłkarskie zmagania, odbył się 10 sierpnia.
Przykład z fazy grupowej kobiet w 2024 roku:
* Grupa A: Francja, Kolumbia, Kanada, Nowa Zelandia
* Grupa B: Stany Zjednoczone, Niemcy, Australia, Zambia (reprezentująca CAF)
* Grupa C: Hiszpania, Japonia, Brazylia, Nigeria (reprezentująca CAF)
Piłka nożna na igrzyskach w Paryżu 2024 dostarczyła niezapomnianych wrażeń, potwierdzając, że bez względu na format, futbol olimpijski pozostaje ważnym i fascynującym elementem największego sportowego święta na świecie.
Zasady Rywalizacji i System Rankingowy: Jak Wyłania się Medalistów Piłkarskich Igrzysk
Skuteczne i transparentne tworzenie tabel oraz rankingów jest fundamentem każdego turnieju piłki nożnej, a na igrzyskach olimpijskich nie jest inaczej. System ten pozwala nie tylko śledzić postępy drużyn w czasie rzeczywistym, ale także zapewnia sprawiedliwe wyłonienie medalistów. Szczegółowe zasady są kluczowe, zwłaszcza w fazie grupowej, gdzie każdy punkt i każda bramka mogą zadecydować o awansie.
Jak Tworzone Są Tabele i Rankingi w Fazie Grupowej?
Podstawą klasyfikacji w fazie grupowej są oczywiście wyniki meczów. Za każdy rozegrany mecz drużyny otrzymują punkty według standardowego systemu FIFA:
* Zwycięstwo: 3 punkty
* Remis: 1 punkt
* Porażka: 0 punktów
Po rozegraniu wszystkich meczów w grupie, drużyny są szeregowane według liczby zdobytych punktów. Im więcej punktów, tym wyższa pozycja w tabeli. Jednakże, często zdarza się, że dwie lub więcej drużyn ma identyczną liczbę punktów. W takich sytuacjach wchodzi w życie zestaw dodatkowych kryteriów, które mają na celu wyłonienie lepszej drużyny:
1. Różnica Bramek (Bilans Bramkowy): Pierwszym kryterium rozstrzygającym o kolejności w tabeli jest różnica między liczbą bramek strzelonych a straconych we wszystkich meczach grupowych. Drużyna z lepszym bilansem bramkowym zajmuje wyższą pozycję.
2. Liczba Strzelonych Bramek: Jeśli bilans bramkowy jest identyczny, decyduje większa liczba strzelonych bramek we wszystkich meczach grupowych.
3. Punkty w Meczach Bezpośrednich: Gdy powyższe kryteria nie przynoszą rozstrzygnięcia, pod uwagę brane są punkty zdobyte w meczach bezpośrednich między zainteresowanymi drużynami.
4. Różnica Bramek w Meczach Bezpośrednich: Jeśli nadal panuje remis, analizuje się różnicę bramek w meczach bezpośrednich między tymi drużynami.
5. Liczba Strzelonych Bramek w Meczach Bezpośrednich: Kolejnym kryterium jest liczba strzelonych bramek w meczach bezpośrednich między tymi drużynami.
6. Gole Strzelone na Wyjeździe w Meczach Bezpośrednich: W rzadkich przypadkach (choć mniej prawdopodobne w turniejach na neutralnym terenie) może być brane pod uwagę to kryterium.
7. Zasada Fair Play: W ekstremalnych sytuacjach, gdy wszystkie powyższe kryteria nie pozwoliły na rozstrzygnięcie, decyduje zasada fair play, polegająca na ocenie liczby kartek (żółtych i czerwonych) otrzymanych przez drużyny. Im mniej kartek, tym wyższa pozycja. Za żółtą kartkę odejmuje się 1 punkt, za podwójną żółtą (skutkującą czerwoną) 3 punkty, za bezpośrednią czerwoną 3 punkty, a za żółtą i bezpośrednią czerwoną 4 punkty.
8. Losowanie: W ostateczności, gdy wszystkie inne metody zawodzą, o kolejności drużyn w tabeli decyduje losowanie przeprowadzone przez oficjeli turnieju.
Faza Pucharowa
Po wyłonieniu drużyn z fazy grupowej, turniej przechodzi w fazę pucharową, gdzie każdy mecz jest „meczem o wszystko”. W tej fazie nie ma już remisów. Jeśli wynik jest wyrównany po regulaminowych 90 minutach, rozgrywana jest dogrywka (dwie połowy po 15 minut). Jeśli dogrywka nie przyniesie rozstrzygnięcia, o awansie (lub medalu) decyduje konkurs rzutów karnych. System pucharowy gwarantuje maksymalne emocje i sprawia, że każda drużyna musi dać z siebie wszystko, aby utrzymać się w rywalizacji.
Wpływ na Strategię i Widzów
Dokładne zrozumienie tych zasad jest nieocenione zarówno dla drużyn, które mogą planować swoją strategię grupową z uwzględnieniem bilansu bramkowego, jak i dla fanów, którzy chcą na bieżąco śledzić rozwój wydarzeń i przewidywać potencjalne scenariusze awansu. Właśnie dzięki temu skomplikowanemu, ale sprawiedliwemu systemowi, piłka nożna na igrzyskach olimpijskich utrzymuje wysoki poziom sportowej atrakcyjności i nieprzewidywalności do ostatnich minut fazy grupowej.
Reprezentacje i Faza Grupowa: Droga do Olimpickiego Podium
Faza grupowa to serce każdego piłkarskiego turnieju, a na igrzyskach olimpijskich jej znaczenie jest szczególnie widoczne. To tutaj, w bezpośrednich starciach, wykuwają się przyszłe legendy i krystalizują się aspiracje medalowe. Dokładne zestawienie grup, zarówno w turnieju męskim, jak i żeńskim, pozwala zrozumieć dynamikę rywalizacji i zidentyfikować potencjalnych faworytów oraz „czarne konie”.
Turniej Mężczyzn – Paryż 2024
W męskim turnieju olimpijskim w 2024 roku, zgodnie z zasadą U-23 (plus trzech zawodników bez ograniczeń wiekowych), mieliśmy do czynienia z ekscytującymi zestawieniami:
* Grupa A:
* Francja: Jako gospodarze, zawsze są stawiani w gronie faworytów, zwłaszcza z możliwością wzmocnienia składu doświadczonymi graczami. Presja na nich jest ogromna, ale i potencjał niezwykły.
* Stany Zjednoczone: Z rosnącą siłą amerykańskiego futbolu, drużyna USA zawsze jest groźna, a ich młodzi gracze coraz częściej występują w najlepszych ligach europejskich.
* Nowa Zelandia: Reprezentanci Oceanii, regularni uczestnicy, którzy zawsze stawiają zacięty opór, choć rzadziej przechodzą dalej.
* Gwinea: Drużyna z Afryki, która musiała przejść przez baraże z Azją, co świadczy o jej determinacji i sile. Zespoły afrykańskie często są niedoceniane, ale potrafią zaskoczyć swoją fizycznością i talentem.
* Grupa B:
* Maroko: Rewelacja ostatnich Mistrzostw Świata, z pewnością wniosły na igrzyska swoją pasję i umiejętności.
* Argentyna: Kraj o bogatej historii olimpijskich sukcesów (w tym dwa złota), zawsze jest poważnym pretendentem do medalu, słynący z techniki i bojowości.
* Ukraina: Pomimo trudnej sytuacji w kraju, ich reprezentacja U-23 pokazała ogromny charakter i potencjał, kwalifikując się poprzez Mistrzostwa Europy U-21.
* Irak: Kolejna silna drużyna z Azji, znana z waleczności i dobrej organizacji gry.
* Grupa C:
* Egipt: Silna afrykańska drużyna, która często kwalifikuje się na igrzyska, znana z solidnej defensywy i szybkich kontrataków.
* Hiszpania: Zawsze w gronie faworytów, z doskonałą akademią i młodymi talentami na najwyższym poziomie. Często zdobywają medale.
* Dominikana: Reprezentant Ameryki Północnej, który może być „czarnym koniem” turnieju, choć ich szanse na awans wydają się mniejsze.
* Uzbekistan: Drużyna z Azji, która udowodniła swoją siłę w regionalnych eliminacjach, zawsze walczy do końca.
* Grupa D:
* Japonia: Japonia, znana z doskonałej organizacji i techniki, jest regularnym uczestnikiem i często osiąga dobre wyniki na igrzyskach.
* Paragwaj: Reprezentant Ameryki Południowej, z typową dla kontynentu ofensywną mentalnością i indywidualnymi talentami.
* Mali: Kolejny silny zespół z Afryki, z dużą siłą fizyczną i szybkością, zawsze trudny do pokonania.
* Izrael: Ich obecność na igrzyskach była sporym osiągnięciem, a ich drużyna U-21 zaskoczyła wielu ekspertów.
Turniej Kobiet – Paryż 2024
W turnieju kobiet, z uwagi na brak ograniczeń wiekowych, rywalizacja była niezwykle zacięta, a grupy prezentowały prawdziwe „grupy śmierci”:
* Grupa A:
* Francja: Gospodarze, zawsze z ambicjami medalowymi, wspierani przez własną publiczność.
* Kolumbia: Rewelacja Mistrzostw Świata, z utalentowanymi i odważnymi zawodniczkami, która potrafiła sprawić niespodzianki.
* Kanada: Obrończynie tytułu olimpijskiego z Tokio 2020, zawsze groźne i doskonale zorganizowane.
* Nowa Zelandia: Silna drużyna z Oceanii, potrafiąca grać szybko i agresywnie.
* Grupa B:
* Stany Zjednoczone: Absolutne dominatorki kobiecego futbolu, z licznymi złotymi medalami olimpijskimi, zawsze stawiane w roli faworyta.
* Niemcy: Kolejna potęga europejska, z bogatą historią sukcesów, zawsze w gronie pretendentek do medalu.
* Australia: Gospodynie ostatnich Mistrzostw Świata, z ogromnym wsparciem kibiców i rosnącym poziomem gry.
* Zambia (CAF): Drużyna z Afryki, która pokazała niesamowitą wolę walki w eliminacjach, wnosząc do turnieju unikatowy styl gry.
* Grupa C:
* Hiszpania: Aktualne mistrzynie świata, z niezwykłą techniką i taktyką, z pewnością były jednymi z głównych faworytów do złota.
* Japonia: Zawsze świetnie zorganizowane i technicznie uzdolnione, potrafiące grać skutecznie przeciwko każdej drużynie.
* Brazylia: Ambitne i zawsze groźne, z utalentowanymi indywidualnościami, dążące do pierwszego olimpijskiego złota.
* Nigeria (CAF): Silna afrykańska drużyna, fizyczna i szybka, która nieraz pokazała, że potrafi napsuć krwi faworytom.
Faza grupowa odgrywa kluczową rolę, ponieważ decyduje o tym, kto awansuje do fazy pucharowej, a także kto z kim spotka się w kolejnych rundach. Każda ekipa stara się wywalczyć najwyższą pozycję w swojej tabeli, aby uniknąć najsilniejszych rywali na wcześniejszych etapach. Wyniki meczów grupowych mają więc dalekosiężne konsekwencje dla całej drogi drużyny na olimpijskim turnieju.
Chwała i Dziedzictwo: Medaliści i Klasyfikacja Wszech Czasów w Piłce Nożnej Olimpijskiej
Każdy medal olimpijski w piłce nożnej to symbol lat ciężkiej pracy, poświęcenia i sportowego geniuszu. Na przestrzeni ponad wieku igrzysk olimpijskich, wiele reprezentacji narodowych zapisało się złotymi zgłoskami w historii tej dyscypliny, tworząc bogatą mozaikę sukcesów i chwały. Analizując klasyfikację medalową, dostrzegamy dominujące siły oraz chwile triumfu, które na zawsze zapadły w pamięci kibiców.
Dominatorzy w Turnieju Mężczyzn:
Historia męskiego turnieju olimpijskiego jest fascynująca i odzwierciedla zmieniającą się dynamikę światowego futbolu. W początkowych latach dominowały kraje europejskie, często z Europy Zachodniej, w tym Wielka Brytania, która odniosła sukcesy jeszcze w czasach amatorstwa. Przez długie dekady zimnej wojny, scenę opanowały drużyny z krajów Bloku Wschodniego, które sprytnie wykorzystywały lukę w przepisach dotyczących amatorstwa. Do najbardziej utytułowanych należą:
* Węgry: Kraj o bogatej tradycji piłkarskiej, z trzema złotymi medalami (1952, 1964, 1968), jednym srebrnym i jednym brązowym. Ich drużyny z lat 50. i 60. były prawdziwymi hegemonami.
* Wielka Brytania: Dwa złote medale (1908, 1912), w czasach gdy amatorskie drużyny z Anglii były niedoścignione.
* Związek Radziecki: Dwa złote medale (1956, 1988) i trzy brązowe, co świadczy o sile radzieckiego futbolu olimpijskiego.
* Urugwaj: Złote medale (1924, 1928), zdobyte jeszcze przed